شير دادن بايد تا دو سالگى باشد . دليل آن ، قول پيامبر اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) است كه فرمود : بعد از اينكه كودك از شير گرفته شد ، رضاع نيست . « 1 » ( يعنى در حرمت اثرى ندارد ) . بنابراين اگر مقدارى از آن قبل از اتمام دو سالگى باشد و مقدارى بعد از دو سالگى ، حرمت به وجود نمىآيد . شافعى نيز قائل به همين قول است . يكى از دو قول مالك نيز چنين است . قول ديگر وى نيز تا پانزده ماهگى است . ابو حنيفه گفته است : تا سى ماهگى حرمت منتشر مىشود . زفر نيز قائل است تا سه سالگى ، حرمت به وجود مىآيد و يا به حسب كيفيّت شير دادن است : بايد شيرخوار ، شير را از پستان زن زنده‌اى كه ازدواج كرده است ، بمكد و نيز بايد شير خالص بخورد تا سيراب شود و با اختيار خود پستان را رها كند . بنابراين اگر در دهان شيرخوار ، شير را بريزند حرمت به وجود نمىآيد . و ( برخى ) فقها فرموده‌اند : نشر حرمت مىشود . در رضاع مسائل زيادى وجود دارد كه در كتب فقهى مبسوطا ذكر شده است . قسم سوّم : حرمت به سبب « مصاهره » و ازدواج در آيه چهار گروه ذكر شده‌اند كه با مصاهره حرام مىشوند . « مصاهره » : آن است كه : مردى ، زنى را وطى نمايد ، يا با وى عقد نكاح ، ببندد ، كه به سبب آن نكاح ، زن ديگرى بر اين مرد حرام مىشود يا نكاح اين زن ، با شخص ديگرى تحريم مىگردد . بنابراين در اينجا مسائلى وجود دارد : 1 - مادر زن و هرچه بالاتر رود ، بر شوهر حرام ابدى مىشوند . دليل تحريم مادر مادر و بالاتر از آن ، صيغهء جمع « امّهات » مىباشد . اين گروه به مجرّد عقد دخترشان بر داماد ( حتى قبل از دخول ) حرام مىگردند . دليل آن نيز به زودى ذكر مىشود . 2 - دختر زن و هرچه پائين‌تر رود ، يعنى دختر دختر زوجه و دختر پسر زوجه و به همين ترتيب به اين گروه با كلمهء « ربائب » كه جمع « ربيبه » است ، اشاره شده است . دليل اينكه اين گروه « ربيبه » نام گرفته است ، اين است كه : غالبا دختر همسرش را در دامان خود پرورش مىدهد ، ( و اين كلمه نيز از ريشه « تربيت » به معناى پرورش دادن اخذ شده است ) .

--> ( 1 ) . كافى ، ج 8 ، ص 196 ، حديث 234 ، وسائل الشيعه ، ج 8 ، ص 371 .